Deze stamreeks begint in de negende eeuw in Kamerijk, of wel Chambrai. Kamerijk en het Kamerijkse is een voormalige gouw, later graafschap en uiteindelijk prinsbisdom in het Heilige Roomse Rijk, dat in 1679 door het Koninkrijk Frankrijk werd geannexeerd. Het vormde aanvankelijk een zelfstandig gebiedsdeel in de uiterste zuidwesthoek van het hertogdom Neder-Lotharingen. Dit was bij de bron van de Schelde, die eeuwenlang de grens vormde tussen Frankrijk en het Heilige Roomse Rijk. Kamerijk is een van de oudste stadsgemeenten van wat nu Frankrijk is.
Het werd in 1007 een zogenaamd sticht, oftewel een gebied waarin een bisschop wereldlijke macht had, rond de stad Kamerijk, het huidige Cambrai; daarom werd het vanaf toen ook wel het sticht Kamerijk genoemd. Omdat de stad Kamerijk zelf uiteindelijk een vrije rijksstad werd en niet meer (geheel) onder het gezag van de prins-bisschop viel, werd er in toenemende mate onderscheid gemaakt tussen de autonome stad Kamerijk zelf en het prins-bisschoppelijke gebied eromheen, ‘het Kamerijkse’.
‘Cameracum’ was in het Romeinse Rijk van de 3e en 4e eeuw een belangrijk centrum voor de textielnijverheid en nam rond het jaar 400 de rol van administratieve hoofdplaats van de civitas Nerviorum over van Bagacum Nerviorum, het huidige Bavay. Al voor het jaar 400 was het een bisdom en won als zodanig aan belang als Romeins cultureel centrum. De jurisdictie van de bisschop strekte zich in het noorden uit tot het latere graafschap Henegouwen en het latere hertogdom Brabant in het noorden.
In 925 werd Kamerijk bezit van het Oost-Frankische Rijk (het latere Duitse en uiteindelijk Heilige Roomse Rijk) en vormde toen met het omliggende gebied het gelijknamige graafschap. De laatste dynastieke graaf, Arnulf van Valenciennes, stond zijn grafelijke rechten op het Kamerijkse af om de hulp van de bisschop van Kamerijk te krijgen tegen zijn vijand Boudewijn IV van Vlaanderen. Waarschijnlijk gebeurde dit in 1001 via de Ottoonse keizer Otto III. In 1007 droeg zijn opvolger Hendrik II vervolgens de grafelijke rechten over aan de bisschop van Kamerijk. Als wereldlijke heer werd de bisschop zo een vazal van het Heilige Roomse Rijk. De keizer wees de graven van Vlaanderen van eind 11e tot eind 12e eeuw de voogdij over het graafschap Kamerijk toe, hetgeen voor veel Vlaamse invloed zorgde. De stad Kamerijk zelf verzette zich tegen de bisschoppelijke heerschappij sinds 1077 en werd in de hoge middeleeuwen uiteindelijk een vrije rijksstad.
Kamerijk en het Kamerijkse werden pas door de Franse koningen ingelijfd in 1679 bij de Vrede van Nijmegen en verbonden met de Franse provincie Flandre. De graaf-bisschoppen bleven zich prins van het Heilige Roomse Rijk noemen tot aan de Franse Revolutie. Op 20 november 1789, tijdens de Franse Revolutie, werd al het kerkelijke bezit genationaliseerd, wat het einde van Kamerijk en het Kamerijkse betekende.
Rudolf van Kamerijk
Geboren in het jaar 867 in Cambrai, Frankrijk, overleden op 17 juni 896. Rudolf was een kind van Boudewijn I van Vlaanderen en Judith van Est Francië (der Karolingen).
Rond 888 werd Rudolf graaf van Kamerijk. In 896 vielen hij en zijn oudere broer Boudewijn het graafschap Vermandois aan en veroverden ze Atrecht, Saint-Quentin en Péronne. Later dat jaar, op 28 juni 896, werd Rudolf gevangen genomen door Herbert I van Vermandois, die hem vermoordde.
Rudolf was gehuwd met Aleida van Amiens en had met haar een dochter:
- Bertha van Kamerijk 897 – 930
Bertha van Kamerijk
Geboren rond 897, overleden rond 930. Zij was gehuwd met Isaac van Valenciennes (geboren omstreeks 895 , overleden op 30 april 941). Isaac was graaf van Valenciennes en vanaf 923 graaf van Kamerijk door huwelijk.
Bertha en Isaac kregen de volgende kinderen:
- Jean van Kamerijk 922-975
- Arnulf (Arnout) van Kamerijk 925-968
Arnulf van Kamerijk
Geboren in het jaar 925, overleden in het jaar 968, hij was toen 43 jaar oud. Zijn roepnaam was Arnout.
Arnulf was eerst graaf van Kamerijk en daarna bisschop van Kamerijk. Hij was getrouwd met Bertha van de Betuwe. Geboren omstreeks 935, overleden na 960. Dochter van Neveling van de Betuwe en Guiburga van Henegouwen Ponthieu-Montreuil. Hun kinderen waren:
- Odo van Kamerijk ± 955-1011
- Walter van Kamerijk957-979
- Rutger van Kamerrijk 960-????
- Gisele de Cambrai ± 965-????
- Gerard I van Wassenberg
Gerard van Wassenberg
Geboren ca. 970, overleden rond 1042. Hij was ook bekend als Gerard I Flamens, Gerard de Vlaming en Gerard van Antoing. Hij was volgens de ‘Annales Rodenses‘ een verwant van Ailbertus van Antoing, die in 1104 de Abdij Rolduc stichtte, en diens broers Theyemo en Walger. Mogelijk was hij verwant aan graaf Arnold van Valenciennes. De Flamenses waren de voorlopers van de graven, later hertogen van Gelre.
Gerards bijnaam was Flamens, Latijn voor de Vlaming, omdat hij uit het graafschap Vlaanderen kwam, mogelijk uit Antoing bij Doornik. Hij moest daar rond 1033 zijn bezittingen achterlaten nadat Boudewijn IV van Vlaanderen de streek had veroverd. Samen met zijn broer Rutger beklaagde hij zich over zijn verlies bij keizer Hendrik II, die de broers elk met een leen compenseerde. Gerard kreeg de burcht en het land van Wassenberg, een gebied vlak over de huidige grens bij Roermond. Dit werd een van de stamgebieden van het graafschap Gelre. Rutger kreeg het gebied van Kleef, waaruit vervolgens het graafschap Kleef ontstond.
Gerard van Wassenberg wordt beschouwd als de laatste graaf van Hamaland. In die hoedanigheid was dan hij de opvolger van Godfried II van Lotharingen. Maar al sinds Balderik van Duffelgouw en de moord op Wichman van Vreden in 1016 was Hamaland geen functionerend graafschap meer. Wellicht hebben delen van Zuid-Hamaland tot Gerards bezittingen behoord, maar in het kader van Berghapedia moet hij eerder gezien worden als eerste graaf van Gelre dan als laatste graaf van Hamaland.
Gerard van Wassenberg was getrouwd met Bava van Hamaland. Hun kinderen waren:
(2) Hij is na 1046 getrouwd met Adelheid van Gelre.
Diederik I Flamens van Wassenberg
overlefen op Kasteel van Bouillon, 19 oktober 1082. Hij was een graaf uit het huis Wassenberg. Hij was mogelijk de stamvader van de heren van Heinsberg en Valkenburg.
Diederik wordt vermeld in 1076 bij de schenking van een goed op de Veluwe aan de kerk van Sint Pieter te Utrecht. In 1078 wordt hij genoemd als waarnemend graaf van de Teisterbant en van de Maasgouw en had hij samen met zijn broer Gerard bezittingen en voogdijrechten in Bree.
Door zijn trouw aan keizer Hendrik IV raakte hij in conflict met Godfried van Bouillon, die hem rond maart 1079 gevangen nam en opsloot in de kerker van het Kasteel van Bouillon, waar hij drie jaar later overleed.
Diederik was getrouwd met Hedwig van Montaigu. Van hen zijn drie zoons bekend:
- Gerard I van Gelre
- Hendrik van Kriekenberg
- Gosewijn I van Valkenburg-Heinsberg
Gerard IV Flamens van Wassenberg
Geboren ca. 1060, overleden rond 8 augustus 1129. Ook Gerard I van Gelre of Gerard IV Flamens, de Lange genoemd. Hij is de vierde Flamens uit het huis Wassenberg, dat in 1371 in mannelijke lijn uitstierf. Hij was de kleinzoon van de stamvader van het huis Wassenberg, Gerard I Flamens.
Gerard was heer van Wassenberg van 1085 – 1129. In 1096 werd hij, als Gerard I, ook graaf van Gelre. Hij werd in 1096 ook als landgraaf geattesteerd in een keizerlijke oorkonde: MGH Diplomata Henrici IV nr. 459: Gerardus lantgrave, waarschijnlijk met betrekking tot een rijksleen in de Teisterbant. Daarnaast was hij voogd van Erkelenz, Roermond en Utrecht. Gerard was een van de machtigste edelen van Neder-Lotharingen en probeerde zijn bezit vooral ten koste van de bisschop van Utrecht te vergroten. Dit leidde tot conflicten met Utrecht maar ook met de aartsbisschop van Keulen en de graven van Holland. Op rijksniveau was Gerard een trouw bondgenoot van Keizer Hendrik IV . Samen met zijn broer Gosewijn I van Valkenburg dwong hij de benoeming van Hendriks kandidaat af, als abt van Sint-Truiden. Van Gerard is ook de ‘schenking’ van de kerk van Echt bekend aan het kapittel van Sint-Servaas te Maastricht, hoewel dat kapittel zich de rechtmatige eigenaar van die kerk waande.
Van de eerste echtgenote van Gerard is alleen bekend dat ze gravin Sophia heette. Hij hertrouwde met de weduwe van Koenraad I van Luxemburg, Clementia van Poitiers of Clementia van Gleiberg.
Gerard kreeg onder anderen de volgende kinderen:
- Judith (†1151), ook Jutta genaamd.
- Yolanda van Gelre (ca. 1088 – 21 juni 1164/67)
- Gerard II (ca. 1090 – 1131/33)
Judith van Gelre en Wassenberg
Geboren rond het jaar 1086, overleden in het jaar 1151. Dochter van Gerard I van Gelre en Clemence Gravin van Gleiberg. Haar roepnaam was Jutta.
Zij was in het jaar 1110 getrouwd met Walram II “Paganus” van Limburg. Hun kinderen waren:
- Walram III van Aarlen
- NN van Limburg????-1150
- Gerard van Wassenberg
- Hendrik II van Limburg 1110-1167
- Beatrix van Limburg1115-> 1164
Hendrik II van Limburg
Geboren in het jaar 1110, overleden in Rome op 1 augustus 1167. Hendrik was hertog van Limburg en graaf van Aarlen.
Hendrik was zoon van Walram II. Na de dood van zijn vader (1139) verloor hij het conflict met Godfried II van Leuven om de functie van hertog van Neder-Lotharingen, die zowel door Walram als door Godfrieds vader was bekleed. Hendrik erfde dus alleen het graafschap Limburg, maar noemde zichzelf wel hertog. In 1147 erfde hij het graafschap Aarlen van zijn broer Walram. Hendrik vocht nog een oorlog uit met Hendrik I van Namen en nam deel aan de Italiaanse campagnes van Frederik I van Hohenstaufen. Hij overleed in Italië ten gevolge van de pest.
Hij is in 1136 getrouwd met Mathilde van Saffenberg. Hun kinderen waren:
Door dit huwelijk met Mathilde wordt Kerkrade Limburgs, waar het eerst behoorde tot het Land van Rode, dat daarvoor behoorde aan de Paltgraven van Lotharingen. Tevens wordt hij ook voogd van Rolduck als gift bij zijn huwelijk 1136.
Als zijn vader in 1139 sterft volgt Hendrik hem als Hertog van Limburg op.
Mathilde’s vader, de Graaf van Saffenberg van het stamslot Mayschoss aan de Ahr, was de bezitter van het gebied Rode en de Burg Herzogenrath. Hendrik was geen Hertog van Neder-Lotharingen zoals zijn vader, maar behield wel de titel van Hertog door zijn gebiedsuitbreiding in 1155 met het graafschap van Aarlen, dat oorspronkelijk aan zijn broer Walram III had toe behoord en grote bezittingen in de Ardennen had.
In de “Annales Rodensis” wordt in 1155 vermeld dat Hendrik van Limburg, de voogd van het klooster Rode, de bisschop van Luik bij zich riep en hem het kasteel en het gehele vrij-eigengoed Rode gaf met uitzondering van hetgeen de heilige Gabriel toebehoort.
In het jaar 1153 plaatste Anselm van Lovenich, die ministeriaal was van Hendrik, de voogd van dit klooster, zijn dochter Helena bij de zusters. Daarbij schonk hij het klooster, met zijn dochter ook vijftien morgen land met een hoeve te Lövenich. Bovendien schonk hij het klooster aldaar nog dertig morgen land met een hoeve voor zijn zieleheil en dat van zijn vrouw, onder voorwaarde dat het klooster daarvan twee schellingen in Keulse munt zou betalen, totdat beiden overleden waren en dan zal ook dit land voor het klooster vrij zijn. En aangezien dit land eigendom van genoemde Hendrik was, is het samen met het meisje [door hem] aan het altaar overgedragen.
Na het overlijden van Hendrik ruilt zijn zoon Gerard Wassenberg 1153 in voor Reifferescheidt en geeft Wassenberg aan zijn broer Hendrik II.
In 1145 is Hendrik getrouwd met Laureta van Vlaanderen, van wie hij in 1147 is gescheiden.
Margaretha van Limburg
Geboren in het jaar 1135, overleden in het jaar 1172, zij was toen 37 jaar oud.
Margaretha van Limburg was een dochter van Hendrik II van Limburg en van Mathidis van Saffenburg. Om een einde te stellen aan de strijd tussen Leuven en het hertogdom Limburg, wordt zij in januari 1155 de eerste echtgenote van Godfried III “in de wieg” van Leuven.
Hun kinderen waren:
Via hun zoon Hendrik I van Brabant werden Margaretha en Godfried de grootouders van Machteld van Brabant, die trouwde met graaf Floris IV van Holland.