Sophia was een Engelse prinses, die werd ontvoerd door Boudewijn van Heusden en uiteindelijk met hem trouwde. Zo werd zij voormoeder van Adrianus Zwart uit Krommenie. Deze stamreeks maakt duidelijk dat de voorouders van Sophia Denen waren.
Uit deze stamreeks blijkt Sophia van Wessex stamt van Hengest van Kent. Daardoor zijn deze voorouders van Hendrik Zwart uit Enkhuizen ook de voorouders van diens echtgenote Mietje Visser uit Hoorn, die beiden de ouders waren Adrianus Zwart uit Krommenie. De stamreeks van Hengest loopt helemaal terug tot de bijbelse Noah. Ik begin deze stamreeks daarom bij de ouders van Hengest (die dus ook in een stamreeks naar Mietje Visser voorkomt).
Wihtgils van Jutland
Geboren rond het jaar 355, overleden op 434. Hij was koning van het Deense Jutland en van Saksen. Hij was getrouwd met Hildeburh Hocsdotter Freothuwebbe, de dochter van de Friese heerser over Engern, dat hij door het huwelijk met Hildeburh ook onder zin heerschappij kreeg.
Engern
De Angrivariërs (ook wel: Angrivarii, Engeren) waren een Germaanse stam in het Noord-Duitse gebied die zich in de tijd van Arminius gevestigd had tussen de Wezer en de Elbe, met name tussen de Allermonding en het huidige Bremen. Hun naam, Angri-varii, betekende letterlijk ‘mannen van Engern’.
Nadat de Cherusken als stam verdwenen tussen 51 n.Chr. en 98 n.Chr., breidden de Angrivariërs hun leefgebied zuidwaarts uit, onder keizer Nerva tot aan de Lippe en de bronnen van de Eems. Nog later verspreidden de stam zich verder naar het zuiden en westen uit naar de Noord-Duitse regio. De Angrivariërs sloten zich in de tweede of derde eeuw n.Chr. aan bij de Saksenbond.
Het gebied aan weerszijden van de Weser nam de naam van de bewoners over en heette tot in de middeleeuwen Angria, Angaria of Engern. Dit gebied was naast Westfalen, Oostfalen en Noordalbingië de middelste van de vier regio’s, die gezamenlijk Saksen vormden.
Wihtgils en Hildeburh waren de ouders van.
Kind(eren):
- Horsa van Saksen
- Hengest van Kent
Hengest van Kent
Geboren rond 430. Hengest en zijn broer Horsa veroverden met hun leger van Angelen, Saksen, Friezen en Jutten een gedeelte van Engeland in de 5e eeuw. De traditie noemt Hengest (als vader van een zoon, wiens naam afhankelijk van de bron verschilt) als de stichter van het koninkrijk Kent.
Hengest was getrouwd met Elsa van Jutland. Zij werden samen koning en koningin van Kent ende ouders van:
- Hattugatus I von Engern, der Saksen
- Hrothwina of Kent
- Hartwager van Engern, der Saksen (waarvan een bloedlijn naar Mietje Visser loopt)
- Oisc, Koning van Kent
Oisc van Kent
Werd ook Oeric genoemd. De tweede koning van het koninkrijk Kent. Er worden twee jaartallen gemeld voor het begin van zijn koningschap: samen met Hengest in 455 bij de dood van Horsa en alleen in 488, bij de dood van Hengest. Naar hem heet de Kentse koninklijke familie de Oiscengae.
Voor de vroege genealogie van de koningen van Kent bestaan twee verschillende versies. Volgens de ene versie is Oisc de zoon van Hengest en was zijn zoon Octha (Ocga, Octa). In andere versies was het juist Octha die de zoon van Hengest was, en is Oisc de zoon van Octha.
Octha van Kent
Geboren rond 500 in Chatham, Kent. Overleden rond 543. De data van zijn regering zijn onduidelijk, maar hij kan hebben geregeerd van 512 tot 534 of van 516 tot 540. Ondanks zijn duistere
vastgelegde geschiedenis had Octha een impact op de Britten , die zijn daden in verschillende bronnen beschrijven.
Hij was getrouwd met Princes Isabeau Von Allemania. Zij waren koning en koningin van Kent en de de ouders van tenminste één zoon: Eorenmic van Kent.
Eorenmic van Kent
Eormenric stond wereldwijd bekend als een machtige veroveraar. Eormenric’s wreedheid en hardheid als koning zijn legendarisch. In bijna elk verhaal worden zijn acties gezien als die van een man zonder empathie, een kracht in oorlogstijd. Hij had bekwaamheid in de strijd en controleerde vele jaren een groot deel van Europa. Hij was slim en werd net zo gerespecteerd als gevreesd. Om naar schatting 40 jaar te regeren terwijl hij constant vocht, toont een indrukwekkende vasthoudendheid en kracht.
Verhalen over Eormenric staan vol met zijn woede, wreedheid en hebzucht. In de
Thidreks Saga verkracht Eormenric de vrouw van een van zijn adviseurs, wat ertoe leidt dat zijn mannen hem overtuigen zijn vrouw ter dood te brengen, waarna zijn zwager hem verlamt. Dit is een veelvoorkomend thema in werken zoals Eormenric: hij brengt brutaal iemand ter dood en wordt gestraft door hun familieleden. Dit sluit goed aan bij de thema’s van wraak en geweld in oudere Europese literatuur. In de Getica brengt hij een vrouw ter dood door middel van paarden vanwege haar ontrouw, waarna haar broers hem verlamd achterlaten. Ondanks dit wordt er gezegd dat hij in deze verhalen koning blijft nadat hij voor zijn daden is gestraft.
Met ene Emma had hij twee kinderen:
- Aethelbert I
- Ricole van Kent
Aethelbert I van Kent
(Ca. 550 – 24 februari 616?) was koning van Kent. Hij was de zoon van Eormenric, en werd opgevolgd door zijn zoon Eadbald. Hij was de eerste Angelsaksische koning die christen werd, en de eerste waarover we meer dan een triviale hoeveelheid betrouwbare informatie hebben. Hij geldt als de derde bretwalda (de Angelsaksische koning die als leider van alle Angelsaksen wordt beschouwd), een positie die hij vermoedelijk verwierf kort na de afzetting van Ceawlin (ca. 592). Volgens de geschiedschrijver Beda Venerabilis strekte zijn opperheerschappij zich uit tot aan de Humber.
Hij was getrouwd met een Frankische prinses, Bertha, dochter van de Frankische koning Charibert I en diens eerste vrouw Ingoberga. Het huwelijk was onderworpen aan de voorwaarde dat Bertha haar christelijke geloof vrij mocht belijden. Ze nam ook haar eigen bisschop mee naar Kent maar het is de bisschop niet gelukt om Aethelberht te bekeren. Mogelijk wilde hij zich bewust niet door een Frankische bisschop laten bekeren om zo zijn onafhankelijkheid van de Franken te demonstreren.
Hij was getrouwd met Bertha van Kent en had met haar een zoon:
- Eadbald van Kent
Eadbald van Kent
(ca. 580 – 20 januari 640) was een koning van Kent van 616 tot 640. Hij volgde zijn vader koning Aethelbert op in 616 en werd opgevolgd door zijn zoon Earconbert in 640. Hoewel hij meer macht en aanzien had dan de gemiddelde Kentische prins, wordt hij beschouwd als een lakse koning, aan wiens hof de Frankische vorsten veel invloed hadden.
Eadbald had de bekering van zijn vader niet gevolgd en was na diens dood getrouwd met zijn stiefmoeder. Dit paste in de oude traditie waarbij een zoon tegelijk met de troon van zijn vader ook diens vrouw erfde, in dit geval dus zijn stiefmoeder. Nadat hij koning werd vluchtten de bisschoppen van Rochester en Londen naar Gallië.
Eadbald werd pas later gedoopt, waarschijnlijk in 625 (of 619) door aartsbisschop Laurentius van Canterbury. Dit gebeurde nadat de aartsbisschop de koning verhaalde van diens ontmoeting met de Heilige Petrus en hem zo kon bekeren tot het christendom. Na deze bekering werd hij een respectabel christen die de Kentische kerk onder koninklijke bescherming plaatste en veel privileges verleende. In 624 bouwde hij een kerk in Canterbury. Daarnaast verstootte hij ook zijn eerste vrouw (zijn stiefmoeder) en trad hij in het huwelijk met de Frankische prinses Emma van Austrasië. Waarschijnlijk was zij een dochter van koning Chlotarius II hoewel er ook een theorie is die beweert dat zij een dochter van de machtige hofmeier Erchinoald was. Met Emma kreeg hij drie kinderen :
- Eormenred
- Earconbert
- Eanswith
In 625 huwde hij zijn zuster uit aan de koning aan Edwin van Northumbria. Een jaar later beëindigde hij een oorlog tegen Wessex. Eadbald liet in Londen gouden munten slaan en was daarmee de eerste Engelse koning die dat deed.
Koning Eadbald overleed in 640. Hoewel zijn sterfjaar in geen enkele Angelsaksische bron is terug te vinden, wordt het wel vermeld in een Frankische bron, met name de annalen van de kerk van Salzburg. Dit getuigt eveneens van een sterke Frankische invloed, die zich in de volgende generatie zou blijven doorzetten.
Earconbert van Kent
(na 618 – 14 juli 664) was koning van Kent vanaf 640 tot aan zijn overlijden. Hij was de zoon en opvolger van Eadbald van Kent en diens vrouw Emma. Hij was getrouwd met Seaxburh Uufing van East Anglia, van Mercia en werd opgevolgd door zijn zoon Ecgbert I van Kent.
Hij was de eerste koning in Engeland die beelden van traditionele godsdiensten liet vernietigen en de vastentijd verplicht stelde. In 655 stelde hij Deusdedit als de eerste Angelsaksische aartsbisschop van Canterbury aan.
Earconbert en Sexburga hadden vier kinderen:
- Ecgberht, koning van Kent
- Hlothhere, koning van Kent na zijn broer
- St Eorcengota, non in Faremoutiers
- St Ermenhilda, getrouwd met Wulfhere, de koning van Mercia, daarna abdis van Ely.
Egbert van Kent I
Hij is geboren in het jaar 650 in Maidstone, Kent en overleden op 4 juli 673 in Canterbury, hij was toen 23 jaar oud.
Egbert werd koning na het overlijden van zijn vader. Omdat hij minderjarig was, was zijn moeder regentes. Van hem is alleen bekend dat hij twee van zijn neven zou hebben laten doodmartelen (zoons van zijn oom Earmonred) en dat hij de kerk actief steunde. In 667 kiest hij samen met de koning van Northumberland, Wighard als bisschop van Canterbury maar die sterft direct na zijn wijding in Rome aan de pest. Ook helpt hij zendelingen en bisschoppen bij de bekering van de Angelsaksen en bij hun reizen naar Gallië en Rome. Ook sticht hij het klooster van Chertsey.
Na zijn dood werd hij opgevolgd door zijn broer. Later zal ook zijn zoon Withred koning van Kent worden.
Kind:
Wihtred Oiscinga van Kent
Hij is geboren op 30 juni 670 in Canterbury, Kent, Engeland. Hij is overleden op 23 april 725.
Zijn vader overleed toen hij jong was en Kent was gedurende een aantal jaren het toneel van oorlog tussen zijn oudere broers en zijn oom. Wessex profiteerde van de situatie en de broer van de koning van Wessex werd een paar jaar koning in Kent. Een verre neef van Withred leidt een opstand, doodt de nieuwe koning en wordt zelf koning. Volgens sommige bronnen regeerde hij al sinds 687 in opvolging van zijn broer Eadric. In 694 sluit hij vrede met Wessex. Kent betaalt een schadeloosstelling in geld en land aan de grens voor de dood van de koning uit Wessex bij de opstand. In datzelfde jaar doet Wihtred een schenking aan de abdij van Minster in Thanet. In 695 schenkt hij land aan St. Augustinus te Canterbury .
In 695 vaardigt Wihtred wetgeving uit die de positie van de kerk versterkt. Zo wordt de kerk vrijgesteld van belastingen, wordt de oude godsdienst verboden en zijn er wetten tegen werken op zondag, buitenkerkelijke huwelijken, het breken van het vasten, etc. Ook is er wetgeving over het gebruik van eden door de verschillende sociale klassen, waarbij een bisschop gelijk wordt ingeschaald als de koning. Er zijn sterke aanwijzingen voor nauwe samenwerking met Wessex waar in diezelfde tijd vrijwel identieke wetten zijn uitgevaardigd.
Hij was getrouwd met Cynegyth Ethelburga der Saksen (zijn derde echtgenote):
Kinderen :
Aelfric van Kent, van Wessex
Hij is geboren in het jaar 710 in Fleetwood, Lancashire, England. Hij is overleden in het jaar 784 in Kent Castle, Engeland, hij was toen 74 jaar oud. Aelfric was vanaf 725 medekoning van het Angelsaksische Koningkrijk Kent. Hij behoorde tot de Oiscingas-dynastie.
Na de dood van zijn vader in 725 erfde hij diens bezittingen samen met zijn broers Æthelberht II en Eadbert I. Æthelberht kreeg als oudste broer het oosten van Kent en het opperheerschap toegewezen en Eadbert regeerde in West-Kent, terwijl Aelfric slechts een bescheiden deel verwierf.
Omdat Aelfric sindsdien in geen enkel contemporain document meer vermeld wordt, wordt ervan uitgegaan dat hij niet veel later overleed.
Hij was getrouwd met Alchilda van Northumberland.
Zij hadden een zoon: Ealhmund van Kent, van Wessex.
Ealhmund van Kent, van Wessex
Geboren op 11 maart 750 in Winchester, Hampshire, overleden op 9 augustus 802 in Kent, hij was toen 52 jaar oud. Hij was van 779/784 tot 784/785 koning van het Angelsaksische koninkrijk Kent. Mogelijkerwijs is Ealhmund met Eanmund, die rond 764/765 in Kent heerste, te identificeren.
Hij was getrouwd met Edgythe Aetherbert “Alburga” van Kent, die een nicht van hem was. Zij was de dochter van zijn oom Aethelbert van Kent. Eahlmund en Alburga kregen vier kinderen:
- Edmund van Engeland
- Egbert van Wessex, van Engeland
- Turolph de Ferté sur Aubem, de la Ferte Fresnel
- Helena van Wessex
Volgens de traditionele overlevering was Ealhmund afkomstig uit het huis Wessex. Zijn Ealhmunds zoon Ecgberht was van 802 tot 839 koning van Wessex. Enige zaken pleiten echter ook voor een Kentische afkomst. Mogelijkerwijs ontstond de “verwantschap” met het Huis Wessex pas in een latere periode toen Ealhmunds zoon Ecgberht en diens nakomelingen zich een bijkomende legitimatie als koningen van Wessex verschaften.
Edmund “the Martyr” van Engeland
Hij is geboren in het jaar 790. Latere historici zeggen dat hij in Neurenberg, Duitsland is geboren, maar daar is geen bewijs van. Zijn bijnaam was “the Martyr” (de martelaar). Hij is overleden in het jaar 870 in Canterbury, hij was toen 80 jaar oud. Hij was koning van East Anglia van ongeveer 855 tot aan zijn dood.
Er zijn weinig historische feiten over Edmund bekend, aangezien het koninkrijk East Anglia werd verwoest door de Vikingen , die alle hedendaagse bewijzen van zijn heerschappij vernietigden. Munten die door Edmund werden geslagen, geven aan dat hij Æthelweard van East Anglia opvolgde , omdat ze dezelfde geldschieters deelden . Men denkt dat hij van East Anglia-afkomst was, maar schrijvers uit de 12e eeuw produceerden fictieve verslagen van zijn familie, opvolging en zijn heerschappij als koning. Edmunds dood werd genoemd in de Angelsaksische kroniek , die vertelt dat hij in 869 werd gedood nadat het Grote Heidense Leger East Anglia binnentrok. Middeleeuwse versies van Edmunds leven en martelaarschap verschillen wat betreft de vraag of hij stierf in een gevecht tegen het Grote Heidense Leger, of dat hij stierf nadat hij gevangen was genomen en vervolgens de eis van de Vikingleiders had geweigerd om Christus af te zweren.
Na de dood van Edmund ontstond er een populaire cultus en werd hij door de kerk heilig verklaard . Een serie munten ter nagedachtenis aan hem werd geslagen rond de tijd dat East Anglia werd opgenomen door het koninkrijk Wessex in 918, en rond 986 schreef de Franse monnik Abbo over zijn leven en martelaarschap.
In de 10e eeuw werden de stoffelijke resten van Edmund overgebracht van een onbekende locatie in East Anglia naar Beodricesworth (het huidige Bury St Edmunds ); in 1010 werden ze tijdelijk overgebracht naar Londen voor bewaring. De cultus van Edmund bloeide tijdens de vroege en hoge middeleeuwen, en hij en Edward de Belijder werden beschouwd als de beschermheiligen van het middeleeuwse Engeland totdat ze in de 15e eeuw werden vervangen door Sint-Joris.
Omdat de Vikingen zo goed als alles van en over Edmund hadden vernietigd kan niet meer met zekerheid gezegd worden wie zijn vrouw was. Wel is bekend wie zijn dochter was:
- Sophia van Wessex, van Engeland
Sophia van Wessex, van Engeland
Zij is geboren in het jaar 845 in Winchester, Hampshire, Engeland en overleden in het jaar 890 in Oud-Heusden, NB, zij was toen 45 jaar oud. Zij was getrouwd met Boudewijn van Heusden. Zij waren de ouders van:
- Robbrecht II van Heusden
