Dit is een stamreeks van naamloze dochters. Dochters van graven, maar blijkbaar niet belangrijk genoeg om hun namen te registreren. Het ging om de zonen. De dochters trouwden wel met graven, maar die vonden het waarschijnlijk ook niet belangrijk om de namen van hun echtgenotes te registreren en kregen zij dan dochters, dan werden die namen ook niet geregistreerd.

Een heel zoekwerk, meestal vruchteloos. De dochters zonder naam zouden zomaar buitenechtelijke kinderen van de betreffende graven kunnen zijn. Dat kan verklaren waarom ze niet geregistreerd zijn. Maar deze voormoeders verdienen toch vermeld te worden. De reeks begint in Trier, Frankische Duitsland.

Trier

Trier is, samen met Worms, de oudste stad van Duitsland en ook het oudste bisdom ten noorden van de Alpen. De kreisvrije stad Trier ligt op de rechteroever van de Moezel. De opdracht tot de bouw van de stad werd gegeven door de Romeinse keizer Augustus in 16 v.Chr. De stad heette oorspronkelijk Augusta Treverorum en was bedoeld als hoofdstad van de Romeinse provincie Belgica Prima. Een historisch monument in de stad is de 2e-eeuwse Porta Nigra, de best bewaarde Romeinse stadspoort ten noorden van de Alpen. Er zijn nog verschillende andere monumenten uit de Romeinse tijd, bv. de Basilica, de Keizerthermen, de Barbarathermen en het amfitheater. Ook uit latere perioden heeft Trier veel monumenten, waaronder de 11e- tot 18e-eeuwse Dom waarvan de bouw reeds in de 4e eeuw begon, en vele andere kerken.

In het dal van de Moezel bestonden al in 3000 v.Chr. menselijke nederzettingen, waarmee Trier een van de oudste steden ten noorden van de Alpen genoemd kan worden. Van 27 v.Chr. tot 14 n.Chr. was Augustus keizer van het Romeinse Rijk. Omstreeks 16 v.Chr. werd door de Romeinen in de buurt van het Keltische stamheiligdom Treviren de nederzetting Augusta Treverorum gesticht, dat een belangrijk centrum werd in de provincie Germania superior. Aan het eind van de derde eeuw verhief keizer Diocletianus de stad, die inmiddels Treveris werd genoemd, tot Romeinse keizerlijke residentie. De stad werd een van de voornaamste steden van het West-Romeinse Rijk en kreeg de bijnaam “Roma Secunda”, het tweede Rome. Eveneens aan het eind van de derde eeuw ontwikkelde zich hier een centrum van het vroege christendom.

In de 5e eeuw werd Trier door de Franken veroverd. In 870 komt het bij het Oost-Frankisch-Duitse Rijk. In 958 werd met het plaatsen van het marktkruis de huidige Grote Markt (Hauptmarkt) het centrum van de middeleeuwse stad.

Ansound van Trier

Geboren rond 574, overleden rond 642. Ook bekend als Ansoald of Arnoldus en als Ansound St Luitvin. Hij was een belangrijke Frankische edelman en speelde een grote rol in de politiek en religie in die tijd.

Van 602 tot 642 was hij de Bisschop van Trier (Treves). Trier was een van de oudste en invloedrijkste steden in het Frankische rijk in de vroege middeleeuwen. Als bisschop genood Ansound grote autoriteit op religieus en politiek gebied. Ansound werd met talloze uitdagingen geconfronteerd, waaronder politieke onrust, religieuze controverses en externe bedreigingen. Het Frankische koninkrijk, onder de heerschappij van koningen als Chlothar II en zijn opvolgers, werd vaak gekenmerkt door interne machtsstrijd en conflicten met naburige volkeren.

Het leiderschap van Ansound als bisschop zou een belangrijke rol hebben gespeeld bij het handhaven van de stabiliteit en het bevorderen van de belangen van de kerk in Trier en daarbuiten. Hij zou religieuze ceremonies hebben voorgezeten, de sacramenten hebben bediend en de mensen van zijn bisdom geestelijke leiding hebben gegeven.

Hoewel specifieke details over het leven en de prestaties van Ansound beperkt zijn, onderstreept zijn rol als bisschop van Trier het belang van kerkelijke figuren bij het vormgeven van het religieuze en politieke landschap van het vroegmiddeleeuwse Frankische koninkrijk. Zijn nalatenschap bleef waarschijnlijk voortbestaan dankzij de instellingen die hij hielp opzetten en de invloed die hij uitoefende tijdens zijn tijd als bisschop.

Ansound was getrouwd met Adele de Meaux. Zij hadden een zoon:

• Bodilon van Trier 600-643

Bodilon van Trier 

Geboren rond 600, overleden na 643. Hij was landeigenaar bij Dijon en rond 643 geestelijke in Le Mans. Hij kwam voor in het testament van St. Luitvin, bisschop van Autun, als mede-erfgenaam met de religieuse Sigrade, zijn echtgenote.

Bodilon was getrouwd met Sigrade van Soissons. Hun kinderen waren:

• Leodegarius
• Adele
• Guerin van Parijs (Poitiers)

Guerin van Parijs

Geboren rond 630 in Trier, Duitsland. Hij is overleden in het jaar 677. Graaf in de Haspengouw, graaf van Parijs 654-676, broer van St. Leger, bisschop van Autun, afstammeling van de koningen van Bourgondië. In 677 werd Guerin nabij Arras, Pas-de-Calais, gestenigd vanwege een vete tussen zijn broer Leodegarius en Ebroin, de Frankische burgemeester van het paleis van Neustrië.

Guerin was getrouwd met Gunzia van Metz. Zij was de dochter van Arnulf van Metz. Door dit huwelijk werden voorouders van Mietje Visser ook voorouders van Hendrik Zwart.

Hun kinderen waren:

• Lambert van Poitiers 655-725
• Liutwin (Lieven) van Trier 659-722

Liutwin van Trier

Geboren in het jaar 659, overleden op 23 september 722. Hij was toen 63 jaar oud. Liutwin werd geboren als Frankische edelman en was lid van een van de machtigste clans in Austrasië . 

De heilige Liutwin was een Duits bisschop. Liutwin was bij de benedictijnen en stichtte de abdij van Mettlach. Hij was bisschop van Trier van 697 tot bij zijn dood in 722.

Hij trouwde naar zijn stand, vermoedelijk met een vrouw uit de familie van de Robertijnen.
Hij had twee zonen, Milo en Wido en ten minste een dochter, Rotrude, de eerste vrouw van Karel Martel.

Liutwin stierf op 29 september 722 in Reims. Hij werd opgevolgd als aartsbisschop van Treve door zijn zoon, Milo, die de stoffelijke resten van zijn vader naar Treve bracht om te worden begraven. Lokale gebruiken verhinderden dit echter, dus besloot de familie van Liutwin om de overleden heilige zelf zijn begraafplaats te laten kiezen. Zijn kist werd op een schip zonder bemanning geplaatst. Het voer eerst zelfstandig naar de Moezel , vervolgens naar de Saar en meerde uiteindelijk aan in Mettlach, waar de kerkklokken begonnen te luiden. Liutwin werd begraven in de Heilige Maria Kerk in de abdij van Mettlach. In 990 werd deze kerk vervangen door een nieuw gebouw genaamd de Oude Toren, het oudste bewaard gebleven stenen gebouw in het Saargebied.

In 1247 werden de relikwieën van Leudwinus overgebracht naar de nieuw gebouwde Leudwinuskapel ( Liutwinuskapelle ). Zo’n 200 jaar later werden zijn stoffelijke resten herbegraven in een nieuwe kapel die verbonden was met de abdijkerk. Tijdens de Franse Revolutie werd het klooster gekocht door de familie Boch, die het gebouw liet slopen en de Liutwinusdom in Mettlach bouwde, waar de relikwieën van de heilige zich vandaag de dag bevinden. Berichten over wonderen bij het graf van Leudwinus in Mettlach hebben het door de eeuwen heen tot een populair bedevaartsoord gemaakt. 

Als patroonheilige van de parochie van Mettlach worden zijn relikwieën in processie door de stad gedragen tijdens de jaarlijkse Pinksterviering. Zijn feestdag is op 29 september.

Hij was in zijn eerste huwelijk getrouwd met Dochter van Chrodobert II van Haspengouw. Zij hadden een dochter:

• Rotrude van Trier 690-724

Aanvankelijk niet geïnteresseerd in een kerkelijke carrière, trouwde Liutwin met Willigard van Beieren. Hun kinderen waren: 

• Guy van Trier 682-732
• Milo van Trier 697-761
• Lambert van Nantess

Guy Van Trier

Geboren rond 682, overleden in 732. Hij werd genoemd als graaf van Hornbach (706-722).
Guy kwam om in de Slag bij Poitiers op 10 oktober 732 terwijl hij in het leger van Karel Martel vocht tegen de indringers van het Umayyad-kalifaat. Zijn zoon, die toen 22 jaar oud was, ontving het graafschap Hornbach in het voordeel, en zijn zoon Guy (of Wido) werd gedoopt ter ere van zijn grootvader van vaders kant. De zoon van laatstgenoemde, Lambert (achterkleinzoon van de graaf van Trèves Guy) zou trouwen met een achterkleindochter van Karel Martel, een Italiaanse prinses kleindochter van Karel de Grote, waardoor de familie zou opstijgen naar het hertogdom Spoleto en zelfs onder Guy III zou komen te staan, om de keizerskroon te omgorden.

Of hij gehuwd was is niet bekend. Hij had echter wel een zoon:

• Lantbert van Hornbach

Hornbach

Het stadje is bekend, doordat er een in het jaar 741 door Sint Pirminius gesticht klooster van de benedictijnen stond. Deze heilige is hier in 753 ook overleden. Sint Pirminius is ook in het stadswapen afgebeeld.

In 1352 verkreeg Hornbach stadsrechten uit handen van Keizer Karel IV.

Lantbert van Hornbach

Geboren rond 720, overleden rond 783. Graaf van Hornbach en Laon. Hij was getrouwd met Gerberga van Laon. Hun kinderen waren:

• Hrodolt ± 755-????
• Werner II van Hornbach ± 757-814
• Waldrada van Hornbach ± 760-± 825
• Wido II van Hornbach ± 761-< 814

Wido II van Hornbach

Geboren rond 761, overleden in 814. Van 799 tot 814 was hij markgraaf van de Bretonse Mark, van 802 ‘Missus Regis’ in Touraine, een ze straat, ofwel een ambtsdrager aangesteld door de Frankische koning (later ook door de Roomse keizer) om de administratie, vooral die van justitie, te overzien in die uithoeken van zijn rijk die de vorst niet zelf regelmatig met een bezoek kon vereren. Als zodanig oefende de zendgraaf belangrijke intermediaire functies tussen de koninklijke en lokale administraties uit.

Met wie Wido een relatie had is niet bekend. Wel had hij twee kinderen:

Kind(eren):

• Lantbert (Lambert) van Hornbach (Markgraaf der Bretonischen Mark, 818) ± 780-836
• Wido III van Hornbach (Graaf van Vannes 813 – 831) ± 790-????

Lantbert II van Hornbach

Hij is geboren rond 780, overleden in het jaar 836 in Italië .

Hij was getrouwd met Deotbric

Hun kinderen:

• Lantbert (Lambert) van Hornbach (Markgraaf der Bretonischen Mark, Graaf van Nantes en Angers, Laienabt van Saint-Aubin in Angers )± 800-????
• Warnarius III Werner van Hornbach (Graaf in der Bretagne 841)± 802-853
• N. van Hornbach± 805-????
• Wido I van Hornbach (Graaf voor 842± 810-????
• Gunfer (Gunferius) van Hornbach (842 mit Herbauges belehnt wird)± 812-????
• Doda van Hornbach (Abtissin des Klosters Saint-Clement in Nantes, um 846 Abtissin von Craon)± 815-????
• Cunrad van Hornbach (Markgraaf, Graaf van Lecco, Konigshof Almenno nordwestlich Bergamo belehnt)± 817-????

Warnarius III van Hornbach

Hij is geboren rond 802, geëxecuteerd in het jaar 853. Hij was graaf van Bretagne. Met wie hij een relatie had is niet bekend. Hij had één zoon:

• Walaho IV (Werner) van Wormsgau ± 821-< 891

Een gouw was een bestuurlijke eenheid in het Frankische Rijk en de Frankische deelrijken. Deze koninkrijken bestreken de huidige Benelux, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en delen van Italië. Soms herinneren streeknamen nog aan de verdwenen gouwen, zoals “Haspengouw” en “Henegouwen”. In Duitsland komen eveneens veel streeknamen voor die eindigen op -gau (niet te verwarren met -au dat wijst op een rivierlandschap). De gouwen worden schriftelijk vermeld van de 7e eeuw tot de 10e eeuw. In het Latijn wordt “gouw” gewoonlijk vertaald als pagus, het woord dat aan het einde van het Romeinse Rijk gebruikt werd in de ruime betekenis van “de omgeving rond een stadje”. De Frankische gouwen waren daarentegen bestuurlijke entiteiten, en hierdoor nauwkeuriger afgelijnd. Meestal gaf de koning ze in leen aan een edelman, in dit geval een “gouwgraaf” genoemd. Veel gouwen werden ook als beneficie toegekend aan de Kerk. Dan fungeerde een bisschop, abt of abdis als wereldlijke leider over het gebied.

Wanneer gouwgraven verschillende gouwen bezaten, konden hun gouwen versmelten tot graafschappen en hertogdommen. Gouwen konden echter ook uiteenvallen in kleinere landjes (de latere heerlijkheden, eigen goederen en koningsgoederen). De gouwen van kerkelijke instanties, als ze erin slaagden onafhankelijk te blijven ten aanzien van naburige gouwgraven, evolueerden tot prinsbisdommen, abdijvorstendommen en voogdijen.

Walaho IV van Wormsgau

Geboren rond 821, overleden voor 891. Walaho IV, ook als Werner bekend, was na 840 een graaf in Wormsgau. Hij was waarschijnlijk de voorvader van de Saliërs. Walaho kwam in Wormsgau na de dood van Robert III, Graaf in Wormsgau en in de Boven-Rijngau. Zijn zonen Guntram (tot 837) en Robert de Dappere (tot na 840) volgden aanvankelijk als graven in Wormsgau, voordat hun zwager Walaho het graafschap overnam nadat Robert de Dappere naar het Westfrankische rijk was vertrokken.

Walaho trouwde met de zus van Guntram en Robert, Oda van Worms. Zo werd hij uiteindelijk graaf van Wormsgau. Hun kinderen waren:

• Wiltrud van Wormsgau± 863-> 933
• Werner V van Wormsgau (Graaf van Nahegouw, Speyergouw en Wormsgouw)± 875-920

Werner V van Wormsgau

(ca. 899 – ca. 935) was een Rijnlandse Frankische graaf in de Nahegau , Speyergau en Wormsgau. Hij is een van de vroegst gedocumenteerde voorouders van de Salische dynastie , die van 1024 tot 1125 Duitse koningen en keizers van het Heilige Roomse Rijk leverde .

Werner V verscheen voor het eerst als graaf in 906; omdat hij verwant was aan de machtigste Frankische dynastieën, nam hij al snel een leidende positie in het stamhertogdom in , vooral nadat Koenraad I hertog was geworden en in 911 tot koning was verkozen. Volgens de kronieken van Flodoard uit die tijd liet hij de kerkelijke landerijen van Reims in de Palts confisqueren en liet hij de bisschop van Speyer blind maken.

Werner trouwde met Hicha van Zwaben (ca. 905-950), een dochter van hertog Burchard II van Zwaben en diens vrouw Regilinde van Zürich. Hun kinderen waren:

Kind(eren):

• Emicho I van Wormsgau (Graaf im Nahegau 940)± 905-> 940
• Zeisolf I van Wormsgau (Graaf in Wormsgau 954 – 958 en Maifeld 958 )± 915-± 966
• Konrad (de Rode van Worms) van Wormsgau (Graaf in Wormsgouw , Nahegauw 941, Speyergouw (Hertog van Lotharingen 944-954 )± 919-955

Zeisolf I van Wormsgau

Geboren rond 945, overleden rond 958. Hij was graaf van Wormsgau en graaf van Maienfeld. Hij is beter bekend onder naam Zeizolf I van Maienfeld. Die naam kreeg hij door zijn huwelijk met een dochter van Eberhard II van Ortenau, Graaf van Avelgouw, van Maienfeld, van Zurichgouw, van Boningouw en van Koningssundern. Eberhard trouwde met Wiltrud van Speyergouw (Spiers) en werd daardoor ook graaf van Speyergouw. Wiltrud overleed vroeg en Eberhard hertrouwde.

Helaas is de naam van Eberhards dochter uit zijn eerste huwelijk niet bekend. Zeisolf erfde door zijn huwelijk met die dochter het graafschap van Maienfeld en werd dus Zeisolf I van Maienfeld. Zij kregen een zoon:

• Zeisolf II

Speyergouw

Speyer (Nederlands, historisch: Spiers) is een kreisfreie Stadt in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts. De stad ligt aan de monding van de Speyerbach in de Rijn, 25 km ten zuiden van Ludwigshafen am Rhein. Het huidige Speyer was als Noviomagus (dezelfde naam als Nijmegen, Nieuwmarkt) de voornaamste stad van de Nemeten. Rond het jaar 500 verscheen de naam Spira in geschreven documenten. Dat is nog steeds de Italiaanse naam voor de stad. Vanaf de 12e eeuw begon de stad Spiers zich los te maken van de bisschop. Dat lukte aan het eind van de 13e eeuw, waarna de bisschop zijn zetel naar Udenheim verplaatste. Niettemin bleef het prinsbisdom Spiers bestaan tot 1803. Speyer werd vervolgens de hoofdstad van de Beierse Palts, een tot het koninkrijk Beieren behorende exclave in de Palts.

Zeisolf II van Speyergouw

Zeisolf II trouwde in 985 met een dochter van Graaf Folmar II van Luneville en van Bliesgouw. Ook deze dochter wordt niet bij naam genoemd. Zeisolf II werd via zijn vader graaf van Wormsfeld, via zijn moeder graaf van Speyergouw en via zijn vrouw graaf van Ortenau.

Hij kreeg met zijn echtgenote drie kinderen:

• Wolfram II van Speyergouw
• Zeisolf III van Wormsfeld
• Een niet bij naam genoemde dochter van Speyergouw

Zeisolfsdr van Speyergouw

Deze voormoeder van Hendrik Zwart trouwde met Hendrik V van Luxemburg. Die was voogd van Echternach, Voogd van Trier, tweede graaf van Luxemburg, Graaf van Arlon, Hertog (Hendrik V) van Beieren, Hertog van Neder-Lotharingen. Zij kregen één zoon:

• Walram van Aarlen